เป็นอะไรไป
แค่รู้สึกว่าฮันนีมูนจบเร็วจังเลย
อ้อ งั้นเหรอ
ฉันจะไหวไหมนะ เป็นภรรยานักเขียนนิยาย
ไหวอยู่แล้วล่ะ
จริงเหรอ
แต่ก็น่าแปลกใจนะ ไม่นึกเลยว่าจะได้มาแต่งงานกับอาจารย์
ผมมีความสุขเหลือเชื่อเลยล่ะ
พูดอีกทีสิ
- ไม่เอา ครั้งเดียวพอ - พูดอีกที อีกทีนะ นะนะ
ขอบคุณ
แค่รู้สึกว่าจะได้เป็นครอบครัวเดียวกันแล้วล่ะ
ว่าแต่ว่า
ฉันรู้สึกว่าในเมืองนี้ดูเรื่อย ๆ สบาย ๆ กันดีนะ
คามาคุระจะแปลกกว่าที่อื่นหน่อย
รู้สึกว่าเวลามันเดินช้ากว่าโตเกียวใช่ไหม
อีกเดี๋ยวก็ชินเองล่ะ
เอ่อ เดี๋ยวค่ะ
เดี๋ยว เดี๋ยว เดี๋ยวก็คงจะเสร็จแล้วแน่ ๆ เลยค่ะ
โธ่อาจารย์ จะไปฮันนีมูนน่ะไม่ผิดหรอก
แต่ก่อนจะไปก็เขียนให้เสร็จซะก่อนสิ
- เนอะ - ใช่ไหม
ก๊อก ก๊อก
เป็นไงบ้างคะ
แค่เห็นก็น่าจะรู้แล้วนี่
โอย เขียนไม่ออกซะแล้วเหรอ
ผมมันคงไม่เหมาะกับงานนี้ตั้งแต่แรกล่ะมั้ง
ไปเป็นคนขับรถไฟจะดีกว่าไหมนะ
อย่าเพิ่งหนีความจริงตอนนี้ได้ไหมคะ
อ้อใช่ เอาเหล้าออกมามอมฮอนดะซังสิ มอมให้หลับเลยนะ
เห็นว่าเมาค้างอยู่น่ะสิคะ
เมาค้างตอนจะปิดต้นฉบับเนี่ยนะ
เอาเป็นว่าฉันจะพยายามถ่วงให้อีก 1 ชั่วโมง ลองพยายามเข้าละกันนะคะ
นะ
อากิโกะใจร้าย แบบนี้เขียนไม่ออกหรอก
เรื่อย ๆ สบาย ๆ ตรงไหนกันเนี่ย
อีกแป๊บเดียว อีกแป๊บเดียวจริง ๆ ค่ะ
อาจารย์
เล่นอะไรของคุณเนี่ย
โอ๊ะอาจารย์ ใกล้เขียนเสร็จแล้วสิท่า
รู้ดีนี่นาฮอนดะซัง
เห็นไหม
ขอบคุณสำหรับต้นฉบับแสนเลอค่า
ทำเป็นเล่นไปได้ แถมวันนี้ยังเมาค้างมาอีก
ก็ไม่ได้ดื่มมากมายอะไรนะ
สงสัยจะแก่แล้ว
ไม่สบายอะไรรึเปล่าครับ ไปให้หมอดูหน่อยน่าจะดีนะ
แต่ไม่น่าเชื่อว่าคนรักสันโดษแบบอาจารย์
จะไปแต่งงานกับนากามุระคุงที่อายุห่างขนาดนั้นได้
อิจฉาใช่ไหมล่ะ
เอาเลย เชิญอวดให้เต็มที่ได้เลย
งั้น
คุณนาย
- ผมขอตัวก่อนนะครับ - ค่ะ ๆ มาแล้วค่ะ
ขอตัวนะ
เข้าใจกันดีจังเลยนะคะ
ก็รู้จักกับฮอนดะซังมาตั้งนาน
ความมั่นใจหายหมด
ไม่ต้องรู้สึกด้อยกว่าคนแบบนั้นหรอก
เมาค้างมาด้วยนะ
เมื่อกี้ตัวอะไรน่ะ
ก็แค่กัปปะไง
โธ่ อย่าล้อเล่นแบบนี้สิคะ
ที่นี่มันคามาคุระนะ
ที่แห่งนี้มีไอปีศาจสะสมมายาวนาน ตั้งแต่หลายพันปีก่อนแล้ว
แค่กัปปะน่ะไม่แปลกหรอก
ยิ่งตอนกลางคืนนะ ไอปีศาจจะยิ่งหนาแน่นขึ้น
ไม่เอาแล้ว ๆ ๆ โธ่
เรื่องแบบนี้ฉันไม่ชอบเลย
อ้าวไม่ชอบเรื่องแบบนี้เหรอ งั้นก็พลาดแล้วล่ะที่มาอยู่ที่นี่
โธ่อาจารย์ ทำไมเป็นคนแบบนี้ มานี่หน่อยสิ
- มีอะไร - เถอะน่ามานี่หน่อย
ยังอยู่ไหม
ยังอยู่ ไม่เป็นไรนะ
อยู่ก่อนนะ ห้ามไปไหน
ซวยเลย เล่นมากไปหน่อย
วันนี้ผมบอกแล้วใช่ไหม ว่าจะออกไปข้างนอก
ก็บ้านหลังนี้น่ะ
มันทำไมเหรอ
ก็มัน...
เธอน่ะเป็นคุณนายของบ้านหลังนี้นะ ต้องวางมาดไว้หน่อยสิ
รีบ ๆ กลับมานะ
อากิโกะ นี่หนูอายุกี่ขวบแล้ว
ยี่สิบสามค่ะ
แล้วก็ห้ามเข้าห้องเก็บของเด็ดขาดนะ
ห้องเก็บของ
ห้องเก็บของทางทิศเหนือนั่นไง เธอจะเข้าไปในห้องนั้นง่าย ๆ ไม่ได้นะ
ห้ามเด็ดขาดเลยนะ
อะไรน่ะ
เห็นแล้วเริ่มกลัวนะเนี่ย
เหมือนอาจารย์เลย
ทำไมวางมั่วซั่วแบบนี้
ของจริงเหรอ
- ขอโทษที่ให้รอนะคะ - ให้ฉันจัดการ
ไม่เป็นไรค่ะ
งั้น ช่วยหน่อยนะคะ
ที่บอกว่าตั้งรุ่นก่อนของรุ่นก่อนนี่
แสดงว่าเป็นแม่บ้านตั้งแต่สมัยปู่ของอาจารย์เลยสิคะ
ต้องขอโทษด้วยนะคะ
เอ่อ
ฉันชื่อคิน
ขอโทษด้วยนะ ที่เข้ามาเฉย ๆ
อาจารย์เขาก็ออกไปทั้ง ๆ ที่ไม่ได้บอกเลยนะคะ ว่าคินซังจะมาวันนี้
คุณหนูมาซาคาซึเนี่ย
เห็นแบบนั้นบางทีก็หลงลืมบ่อยนะ
จริงเลยค่ะ ภาพลักษณ์คนละเรื่องกับก่อนแต่งงานเลย
เมื่อครู่กำลังจัดห้องเก็บของอยู่หรือ
ยังกับห้องเก็บของเล่นเลยนะคะ
แถมยังมีของแปลก ๆ อีกเยอะเลย
ก็นายท่านรุ่นก่อนกับก่อนนั้น
ต่างเป็นนักคติชนวิทยากันทั้งคู่นี่นะ
อย่างนั้นเองเหรอคะ
ทั้งที่มีอายุห่างกันมาก แต่คุณกลับกรุณามาเป็นภรรยาให้คุณหนู
ดิฉันต้องขอขอบคุณด้วยอีกคน
ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ
คุณหนูท่านเสียคุณแม่ไปตั้งแต่ยังเด็ก
แล้วไม่นานนายท่านก็เสียตามไปอีกคน
คุณหนูท่านก็เลยต้องอยู่ที่นี่เหงา ๆ คนเดียวมานาน
ช่างดีเหลือเกินที่ได้คุณมาเป็นภรรยาแบบนี้
ที่ผ่านมาอาจารย์เคยพูดถึงเรื่องแต่งงานบ้างไหมคะ
ที่ผ่านมาก็มักมีผู้หญิงเข้าหาบ่อย ๆ
แต่กลับหาคนที่ถูกใจไม่ได้เสียที
แต่พอได้พบกับคุณนายเท่านั้นล่ะ
ก็บอกว่าคนนี้ใช่เลย
ตอนที่ฉันมารับต้นฉบับสมัยทำงานพิเศษ
ฉันก็รู้สึกว่าคงได้แต่งงานกับคนนี้แหละเหมือนกันค่ะ
โชคชะตาก็ตลกดีนะคะ
กลับมาแล้ว
กลับมาแล้วเหรอคะ
อ้าว คินมาด้วยเหรอ
อากิโกะ คนนี้ชื่อคินนะ
เรารู้จักกันดีแล้วค่ะ
ว่าจะให้มาช่วยจนกว่าอากิโกะจะชินกับงานบ้านน่ะ
ขอบคุณค่ะ
ว่าแต่ว่า พวกแบบจำลองรถไฟกับโมเดล เยอะขนาดนั้นมันคืออะไรกันคะ
เข้าไปในนั้นมาเหรอ
เรื่องงานอดิเรกพวกนี้ควรจะบอกกันตั้งแต่ก่อนแต่งงานสิ
อ้าว ยังไม่ได้บอกเหรอเนี่ย
นั่นอะไรคะ
อะไรเหรอ
ข้างหลังไง
เดี๋ยวก่อน
เอ้อ มันคือ
ซื้อมาอีกแล้ว มีตั้งเยอะแล้วไม่ใช่เหรอคะ
นี่รุ่นใหม่ของเทนโชโดเลยนะ
คุณภาพอย่างดีในราคาเก้า...
ตั้งเก้าพันเลยเหรอ
เปล่า
เก้าหมื่นเยน
มันเป็นงานฉีดโลหะน่ะก็เลยราคาแค่นั้น ถ้าเป็นงานทองเหลืองคุณภาพนี้คงจะสักสี่แสนเยนได้
รู้แล้วว่าทำไมบ้านเราถึงไม่มีเงิน
โธ่ แบบนี้ต้องห้ามซื้อจริงจังสักระยะแล้วล่ะ
นะ
- โมเดลด้วยเหรอ - โมเดลก็ด้วย
ปลาเขตร้อนล่ะ
มีพอแล้วไม่ใช่เหรอ
เป็นนักเขียนมันต้องสู้กับจินตนาการนะ
เรื่องพวกเนี้ยมันจะช่วย...
แสดงว่าของพวกนี้ก็อาจจะแพงด้วยน่ะสิ
อันนั้นเปล่านะ ได้ฟรีมา
ไม่มีทางหรอก สวยซะขนาดนี้
ไอ้ที่เหมือนกับเขี้ยวเนี่ย เห็นว่าผมกำไว้ในมือตอนที่เกิดมาล่ะ
แต่งเรื่องอะไรก็ไม่รู้อีกแล้ว
มันเรื่องจริงนะ ใช่ไหมคิน
คิน
นอกจากนี้ไม่มีเรื่องอื่นปิดบังแล้วใช่ไหมคะ
พูดอะไรเนี่ย อย่ากล่าวหากันสิ
นี่ อาจารย์
เริ่มรู้สึกคิดผิดที่แต่งงาน
- อะไรนะคะ - เปล่าไม่มีอะไร
แล้วก็พวกนี้ด้วย เก็บมันไว้ในนี้ให้ดีสิคะ
เอ
ไม่ใช่ของผมนี่นา
คืนชีพพิศวง... อิสึชิโร่
โคทากิ
ต้นฉบับของอิสึชิโร่โคทากิที่ไม่เคยเห็นนี่นา
ยังเขียนไม่จบ
นี่มันผลงานที่เขียนไม่จบนี่นา
อะไร มันทำไมเหรอ
มันอยู่ในห้องเก็บของบ้านเรา
คินซังดูขยันขันแข็งมากเลยนะสำหรับคนอายุ 85
อายุ 85 เหรอ
ถึงเจ้าตัวจะพูดแบบนั้นก็เถอะ
แต่แกเคยบอกอยู่นะว่าสามีแกตายไปในสงคราม
แต่เมื่อก่อนผู้หญิงก็แต่งงานกันเร็วนี่คะ
คำนวณดูแล้วก็ไม่น่าจะผิดนี่นา
แต่สงครามที่ว่าคือสงครามรัสเซียญี่ปุ่นนะ
คำนวณยังไงก็ไม่น่าใช่ สงสัยแกจะหลอกเรา
อย่างน้อยก็น่าจะอายุเกินร้อยเลยนะ
เอ๊ะ นี่ ๆ ตรงนั้นคืออะไรน่ะ
เปล่าไม่มีอะไรหรอก ไปกันเถอะ
น่าสนุกจัง ไปดูกันเถอะ
โธ่
ยอดเลย
อย่าวิ่งสิอากิโกะ
สวัสดีค่ะ
ว่าไงสองคนนั้น ลองหน่อยไหม
ทั้งอร่อยทั้งถูก
ดีแต่สุขภาพด้วย
มีเหล้าหายากด้วยนะ
โอ้โห มีของเยอะเลย
ดูสิ ๆ มีคนคอสเพลย์ด้วยล่ะ
โห แต่งกันเต็มที่เลย
สุดยอด เหมือนของจริงเลย
มีเทศกาลอะไรเหรอ
ที่นี่ก็คือตลาดสำหรับพวกปีศาจที่อาศัยอยู่ในคามาคุระ
มีชื่อว่าตลาดยามค่ำ
แหม ๆ ๆ ฉันไม่กลัวแล้วค่ะ
ไม่นะ เรื่องนี้ในคามาคุระเขารู้กันหมด
อุ๊ย
อาจารย์อิชชิกิ
อ้าว ยูโกะซัง
ต๊ายตาย บังเอิญจังเลย
พวกเธอมาซื้อของเหมือนกันเหรอ
ก็ใช่ครับ
แล้วแม่หนูน่ารักคนนี้คือภรรยาเหรอ
ครับ
ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
มีสินค้าเฉพาะของปีศาจด้วยต้องระวังให้ดี
ถ้าไม่ทำผิด หาซื้อของราคาถูกจากที่นี่ได้สบายเลย
งั้นเหรอคะ
ไปก่อนนะ
- มีอะไรเหรอ - ไม่บอกอากิโกะหรอก
- ทำไมล่ะ - ไม่อยากไปเฝ้าหน้าห้องน้ำแล้ว
ใจร้าย ฉันไม่เป็นไรแล้วจริง ๆ นะ
งั้นบอกก็ได้ แต่อย่ามาบ่นทีหลังนะ อ้าว
นี่ ๆ ๆ
อันนี้สวยดีนะ
นี่ไง
จะเอาไปวางที่ไหนล่ะเนี่ย
อันนี้ก็สวยนะ
นี่มันของฝากทั่วไปเลยนะ อย่าไปซื้อล่ะ
อะนี่ ฝากซื้อให้ด้วยนะ
มาดูนี่สิคุณหนู
เห็ดมัตสึทาเกะทั้งกองแค่ 300 เยน
300 เยน
นี่อาจารย์ มาดูนี่เร็ว แค่ 300 เยนเอง ซื้อไว้เถอะ
300 เยน
ของชอบอาจารย์นี่นา ขอตะกร้านึงนะคะ
หนูนี่น่ารักจริง ๆ เดี๋ยวแถมให้พิเศษ
เอาอันใหญ่ให้แทนก็แล้วกัน
ค่ะ ขอบคุณมาก
- เชิญจ้ะ - นี่ 300 เยน
ขอบคุณนะคะ
ขอบคุณที่อุดหนุน
ถูกจังเลย ตลาดยามค่ำนี่ดีจัง
แล้วคุณยายเมื่อกี้ทำไมเหรอ
ยูโกะซังจากบ้านเซโตะซังน่ะ
อย่าตกใจนะ
แกเสียไปแล้วเมื่อปีก่อน
โธ่ อย่าสิ
ในคามาคุระเนี่ย มีทั้งวิญญาณทั้งปีศาจอยู่ร่วมกัน อย่างสงบสุขเป็นปกติอยู่แล้ว
ฉันโกรธจริงนะ
ไม่ต้องกลัวหรอก
จริงเหรอ นี่เรื่องจริงเหรอ
ใช่ ฉันน่ะตายไปแล้วล่ะ
ไม่เป็นไรน่า
ขอโทษนะครับ พอดีเธอเพิ่งมาเมืองนี้ได้ไม่กี่วัน
มีขาปกติเลยนะคะ
เอ้า ลองแตะตัวดูสิ
เหมือนคนปกติเลยนะคะเนี่ย
ก็เนี่ย สามีฉันที่ยังอยู่ก็นอนได้อย่างเดียว
ฉันเลยมีห่วงไปโลกโน้นโดยทิ้งเขาไว้คนเดียวไม่ได้น่ะสิ
ก็เลยขอร้องคุณยมทูตดู
แล้วเขาก็ว่าเชิญอยู่ต่ออีกหน่อยได้เลย
ยมทูตเหรอครับ
ในคามาคุระเนี่ย
ต้องลงทะเบียนเป็นวิญญาณด้วยนะ
คนที่มีเหตุผลจำเป็นแบบนี้
จะไปขอรับพลังชีวิตจากที่ทำการยมทูตได้น่ะ
เสร็จแล้วก็เป็นแบบนี้แหละ
ก็เมืองนี้มีไอปีศาจอยู่หนาแน่นมาตั้งโบราณแล้วถูกไหม
พวกวิญญาณถึงได้ปรากฏตัวออกมา
และใช้ชีวิตได้เหมือนคนปกติแบบนี้
ถ้าแก่ตัวไปฉันอยากเป็นภรรยาแบบนั้นจัง
คิดเร็วเกินไปแล้ว
ขอบคุณ
ก็แปลว่า หากอยู่ในคามาคุระ
ต่อให้ฉันตายไปก่อนก็ยังดูแล อาจารย์ต่อไปได้อยู่ดีใช่ไหมเนี่ย
ถ้าลงทะเบียนวิญญาณผ่านน่ะนะ
แต่ถ้าคิดตามจริง ผมน่าจะไปก่อนนะ
งั้นอาจารย์ต้องเป็นวิญญาณมารอฉันก่อนนะ
ห้ามไปโลกโน้นก่อนฉันตายนะ
ได้เลย เข้าใจแล้ว
หอมดีจัง
ช่างเถอะ
เห็ดมัตสึทาเกะ
เยี่ยมเลย
อ้าวไอ้นี่มัน
ใช่ เห็ดมัตสึทาเกะเมื่อวานไง
เอาไปทำซุปมิโสะเนี่ยนะ
- ไม่ได้เหรอ - ก็ไม่ใช่ไม่ได้หรอก
แต่ปกติเขาเอาไปปิ้งหรือนึ่งกันไม่ใช่เหรอ
เอาไปทำซุปมิโสะแบบนี้เสียกลิ่นหอม ๆ หมด
เอ๊ะ
แต่นี่ก็ไม่เลวเหมือนกันนะ
นั่นไง
ใช้ได้นะเนี่ย
ดีมากที่ยอมรับตรง ๆ
อาจารย์ เอ๊ะ
อาจารย์ อาจารย์
ทำใจดี ๆ ไว้
เอ๊ะ เอ๊ะ ไม่นะ ไม่นะ
อาจารย์ นี่
ไม่ได้นะ อาจารย์
โธ่ คุณหนู ท่าไม่ดีเลยนะ
คุณนาย อันนี้อะไรนะ
ไปซื้อมาจากตลาดยามค่ำ...เดี๋ยว ๆ
นี่มันเห็ดมัตสึทาเกะปีศาจนี่ คนกินแล้วจะเป็นพิษนะ
คุณหนู ทำใจดี ๆ เอาไว้นะคะ
เดี๋ยวคินจะตีหลังให้
กลับเข้าร่างไปซะนะ
อาจารย์
โอ๊ยโธ่
ขอบคุณนะคินซัง
เป็นอะไรคะ
สนุกสุด ๆ ไปเลย
โธ่ อาจารย์ เมื่อกี้เกือบตายไปแล้วนะ
เป็นเพราะไอ้นี่น่ะเหรอ
จะว่าไป ต้นฉบับของโคทากิเขียนถึงเรื่องนี้ด้วยนี่
แล้วคุณนายได้ดื่มซุปไปไหม
ฉันยังไม่...
ดื่มไปแล้วเหรอ
นิดนึง ตอนชิมรส
คุณนาย
กลืนลงไป ทนไว้ให้ได้
ยังไงช่วงนี้ระวังตัวไว้หน่อยนะ
ตอนนี้วิญญาณน่าจะหลุดออกจากร่างได้ง่าย
ค่ะ มาแล้วค่ะ
ผมอินาริ มาจากส.น.คามาคุระนะครับ
อาจารย์อิชชิกิอยู่หรือเปล่าครับ
อยู่หรือเปล่าน้อ
รอเดี๋ยวก่อนนะคะ
รอสักครู่เดียวค่ะ
เป็นอะไร ทำไมตาโตแบบนั้น
ตำรวจมา
อาจารย์ไปก่อเรื่องอะไรมาเหรอ
เปล่านี่ เขาก็มาเป็นปกตินะ
อ้อ ไม่ใช่หรอก พอดีผมเป็นที่ปรึกษาให้ส.น.คามาคุระอยู่น่ะ
ที่นั่นมีแผนกตรวจสอบวิญญาณอยู่ด้วย
แผนกตรวจสอบวิญญาณ
ทำนองว่าแผนกประจำท้องถิ่นนั่นแหละ
อิชชิกิซัง
อาจารย์อิชชิกินี่นา
สู้ ๆ นะ
โอ๊ะ หัวหน้าไดบุทสึ
- ขอโทษทีที่ต้องให้ถ่อมา - ไม่เป็นไรหรอกครับ
ผู้เคราะห์ร้ายมีชื่อว่าคาเนมิสึ เรโกะ
เป็นผู้หญิงที่ทำธุรกิจไม่โปร่งใสเท่าไหร่ มีทรัพย์สินอยู่มากพอดู
คาดว่าอาวุธสังหารน่าจะเป็นที่เขี่ยบุหรี่อันนี้
ทุบครั้งเดียวเข้าที่หลังศีรษะ
แล้วเรียกผมมาทำไมเหรอครับ
พอดีเราให้โอโซเรยามะ จากแผนกเราเรียกวิญญาณผู้เคราะห์ร้าย
มาสอบสวนอยู่ แต่ว่า...
อันหนึ่งที่ซ้อนลงไปเพื่อแม่
อันสองที่ซ้อนลงไปเพื่อพ่อ...
การเข้าทรงสอบสวนนี่ เห็นทีไรก็รู้สึกแปลกใจอยู่ดีนะครับ
วิญญาณผู้เคราะห์ร้ายน่าจะเข้าทรงแล้วครับ
คาเนมิสึซัง ช่วยตอบหน่อย
ใครเป็นคนฆ่าคุณครับ
ไม่รู้เหมือนกัน
วนเวียนอยู่แบบนี้มาตั้งแต่เมื่อครู่แล้วครับ
ลองนึกดูให้ดี ๆ สิครับ
เราต้องอาศัยคำให้การของคุณนะ
ไม่รู้เหมือนกัน
ทำไมถึงไม่รู้ล่ะครับ คุณไม่เห็นเหตุการณ์เหรอ
ก็ฉันถูกฆ่าจากด้านหลังนี่
เป็นแบบนี้เอง
เมื่อเป็นแบบนี้คงต้องพึ่งอาจารย์อิชชิกิแล้ว
อาจารย์ครับ กรุณาด้วย
อาจารย์
เอ่อ หวังพึ่งผมเนี่ยนะ
อาจารย์
ก๊อกก๊อก
นั่นอะไรน่ะ
ไม่ต้องพูด นี่ไม่ใช่งาน
ผู้เคราะห์ร้ายคือคุณนายบ้านคาเนมิสึ
พอให้ตรวจสอบดูก็พบว่าช่วงนี้พยายามฝืนลงทุนหลายครั้ง จนทรัพย์สินเริ่มร่อยหรอ
พอเป็นแบบนี้แล้วใครเดือดร้อนล่ะ
พอให้ตรวจสอบก็เจอคนที่เข้าเงื่อนไขนี้เป๊ะด้วย
เขาคือสามีที่แยกกันอยู่ แต่ยังหย่ากันไม่สำเร็จ
ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคุณนายคาเนมิตสึ ทรัพย์สินส่วนใหญ่ที่เหลือก็จะตกเป็นของเขา
แต่ถ้าคุณนายยังอยู่ทรัพย์สินก็มีแต่จะร่อยหรอ
สามีคนนั้นร้อนใจก็เลยลงมือ
ไม่ ๆ ๆ ไม่ใช่หรอกน่า
เขาเป็นสามีภรรยากันนะ ถึงขนาดแต่งงานกันไปแล้ว
ความรักที่มีให้กันมันหมดไปนานแล้ว
ถ้าเป็นอย่างนั้นก็เป็นเรื่องเศร้าน่าดูเลย
เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยไป
แต่คืนวันอาทิตย์วันเกิดเหตุ หมอนั่นกลับมีหลักฐานยืนยันที่หนักแน่นมาก
ถ้าหากแย้งได้ก็จบเรื่องแล้ว
ขอถามหน่อยนะครับ เมื่อคืนวันอาทิตย์พวกคุณดูทีวีกันพร้อมหน้าเลยเหรอ
- ค่ะ วันอาทิตย์... - ใช่แล้ว
เงียบก่อนนะ
วันอาทิตย์เราจะนั่งดูทีวีกัน
ตั้งแต่ประมาณ 6 โมงถึง 4 ทุ่มได้ค่ะ
แล้วระหว่างนั้นคุณคาซึโอะ คาเนมิตสึ ได้แยกตัวไปบ้างหรือเปล่าครับ
คาซึโอะซังเขา
ขึ้นไปชั้น 2 ตอน 1 ทุ่ม ประมาณชั่วโมงนึงได้ค่ะ
- ขึ้นไปทางนี้ - อื้อ ขึ้นข้างบน
ไม่เอาน่า กินขนมไปนะ
แบบนี้ไม่น่าจะแอบออกไปข้างนอกได้ง่าย ๆ นะครับ
ขอผมดูห้องข้างบนหน่อยได้ไหมครับ
ได้สิ
คาซึโอะซัง พวกตำรวจอยากเห็นห้องแน่ะ
อ้อ เชิญดูได้ตามสบายเลย
เดี๋ยวออกไปเล่นปาจิงโกะหน่อยนะ
พวกหัวทึบพวกนี้จะไปรู้อะไรได้
อีกเดี๋ยวก็ได้บอกลาบ้านโทรม ๆ หลังนี้แล้วสิ
มั่นใจหลักฐานยืนยันตนเองสุด ๆ เลยนะครับ
ปีนเชือกลงไปจากทางหน้าต่างบานนี้รึเปล่าครับ
แบบนั้นคนในห้องนั่งเล่นข้างล่างก็ต้องเห็นสิครับ
หรือต่อให้แอบออกไปฆ่าภรรยาได้จริง ๆ
ก็กลับมาที่นี่ภายใน 1 ชั่วโมงไม่ได้หรอกครับ
คืนนั้นมีนักท่องเที่ยวสัญจรบนถนนโชนันเยอะมาก
ต่อให้เรียกแท็กซี่นั่งไปถึงบ้านผู้เคราะห์ร้าย
อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาสัก 1 ชั่วโมงครึ่งอยู่ดี
ไม่สามารถก่อเหตุได้เลย...ชักน่าสนุกแล้วสิ
โอ้โหใกล้จริง
จากสถานีวาดะซึกะนี่เดินไป สถานที่เกิดเหตุใช้เวลา 2 นาที
เสร็จแล้วขึ้นรถไฟ 19 นาทีไปลงสถานีโคชิโงเอะ เดินไปบ้านคาซึโอะใช้เวลาไม่ถึง 3 นาที
ถ้าหากคาซึโอะแอบออกมาจากบ้านได้ ก็สามารถไปกลับได้ภายใน 1 ชั่วโมง
ในคามาคุระนี่เวลารถติด แทนที่จะหวังพึ่งรถ นั่งรถไฟก็เร็วกว่ามากจริง ๆ ล่ะครับ
มีปัญหาข้อนึง
ในช่วงเวลานั้นไม่มีใครพบเห็นคาซึโอะ ในขบวนรถหรือสถานีเลยน่ะสิครับ
เสียวเหลือเกิน
เป็นอะไรไปครับ
เปล่าหรอก เห็นกี่ทีก็รู้สึกว่ามันอันตรายน่ะ
รถไฟสายนี้ผ่านทางแคบเยอะจริง ๆ ล่ะครับ
อย่างที่ห้องคาซึโอะก็เฉียดไปนิดเดียว...
ใช่แล้ว ต้องใช่แน่ ๆ
อะไรเหรอครับ
คาซึโอะไม่ได้ขึ้นรถไฟจากสถานีหรอก
ไปทดลองที่ห้องนั้นกันเถอะ
อาจารย์
คิดจะทำอะไรครับเนี่ย
น่า ลองดูก่อนเถอะ
เขาทำแบบนี้ไง
อาจารย์
อากิโกะ
คะ
"คลายปมคดีสังหารคฤหาสน์คาเนมิสึ มาซาคาซึ อิชชิกิแสดงฝีมือ" ใช่สามีจริง ๆ เห็นไหม
มีวาสนาได้แต่งงานกันแท้ ๆ น่าเสียดายจัง
เป็นสามีภรรยากันก็ไม่แน่ว่าจะรักกันเสมอไปนะ
อาจารย์คะ
พอพูดเรื่องสามีภรรยาทีไร เห็นชอบพูดอะไรชวนตะหงิดใจแบบนี้เสมอเลย
ทำไมล่ะคะ
ก็พ่อแม่ฉันน่ะ
- ไม่มีอะไรหรอก - อาจารย์
แค่เรื่องในอดีตน่ะ
ใช่เรื่องอดีตที่ไหนล่ะ ปัญหานี้ยังอยู่ในหัวอาจารย์นี่นา
คุยไปก็แก้ไขไม่ได้หรอก
แต่ก็น่าจะสบายใจขึ้นนะ
ตื๊อมากเกินไปแล้ว
ช่างผมเถอะน่า ผมก็ต้องมีเรื่องที่ไม่อยากเล่าบ้างสิ
อาจารย์
ขอโทษทีนะ
ช่างมันเถอะ
ก็เธอร้องไห้อยู่นี่
ไม่ได้ร้อง
- เดี๋ยวเล่าให้ฟัง - ไม่ต้องแล้ว
- สวัสดีครับ - ยินดี...
อุ้ย อาจารย์ไม่ได้พบเสียนานเลย
พอดีทะเลาะกับภรรยาก็เลยหนีออกมาน่ะ
แหมถ้าไม่ได้ทะเลาะคงไม่ได้มาที่นี่แล้วมั้งคะ
ไม่ได้มานี่นานขนาดนั้นเชียวเหรอ
เหล้าไหมคะ
ภรรยายังสาวใช่ไหมล่ะคะ
นึกว่าคุณอยากเป็นโสดไปตลอดซะอีก
เปล่า ๆ ๆ เอ้อแต่ว่า
ไม่ได้มานานจริง ๆ ด้วย
ที่ร้านนี่....
พอดีช่วงนี้ได้รับความกรุณา จากพวกปีศาจพอสมควรเลยค่ะ
หากไม่หาเส้นสายไว้บ้างร้านคงเจ๊งพอดี
"ไว้ทุกข์"
อุ๊ย อาจารย์อิชชิกิ
นี่หรือว่า
ครับ
ตั้งแต่นี้ไปผมก็เป็นคนโลกโน้นเต็มตัวแล้ว
งั้นก็แสดงว่าคุณคือ
เอ๊ะ นี่มองเห็นกันด้วยเหรอ
ครับ
อ้อ ช่วงนี้คุณเพิ่งเฉียดตายมาล่ะสิ
อ้อ พอดีวิญญาณเกือบหลุดจากร่างน่ะครับ
ฉันเป็นยมทูตที่ดูแลแถวนี้อยู่น่ะ
ปล่อยให้ภรรยารอมาตั้งนาน
เท่านี้เราจะได้ไปที่โน่นด้วยกันเสียที
เดินไปเหรอครับ
ความจริงคือเราจะนั่งรถไฟกัน
นั่งรถไฟ
เมื่อถึงตีหนึ่ง เดินทางนั้นอีกหน่อย
จะมีสถานีมายาโผล่มาให้เห็น
แต่ละวันจะมีรถไฟวิ่งไปสู่ยมโลก 1 ขบวน
เรื่องนี้โคทากิก็เขียนไว้
- อะไรหรือครับ - เปล่าครับ
รถไฟขบวนนั้นผมขอดูได้ไหม ผมอยากเห็นมากเลยครับ
เอ แต่ผู้ตายคนอื่นเขาจะว่าเอาน่ะสิ
ขอร้องล่ะครับ
งั้นถ้ามองจากไกล ๆ ล่ะได้ไหม
ผมอยากพาภรรยาไปด้วย มันอยู่ตรงโน้นใช่ไหมครับ
ตอนตีหนึ่งนะคะ
โอ้โห รุ่น 100 นี่นา
เห
นี่ขบวนรถไฟเก่าที่เลิกใช้ไปตั้งแต่ปี 1980 ออกมาแล่นให้เห็นต่อหน้าต่อตาเชียวนะ
ไม่รู้เหรอว่ามันเจ๋งแค่ไหน
ฉันไม่ใช่พวกคลั่งรถไฟนี่นา
ขนาดเลิกใช้ไปแล้วก็ยังวิ่งอยู่
รถไฟขบวนนี้ช่างขยันดีจัง
รักกันดีเนอะ
ผมอยากให้อากิโกะได้เห็น 2 คนนั้นน่ะ
เรื่องที่คุยกันเมื่อกี้
ผมว่ายังไงก็ควรจะเล่าให้ฟังดีกว่า
ถึงมันจะน่าขายหน้า แต่เล่าให้อากิโกะฟังไว้ก็อาจจะดีกว่า
น่าขายหน้า
เรื่องไม่แปลกนักหรอก
พ่อฉันน่ะเป็นศาสตราจารย์มหาลัยใช่ไหม
ก็เลยมีบางครั้ง ที่ต้องออกจากบ้านไปสำรวจสถานที่ต่าง ๆ
เดินทางโดยสวัสดิภาพ
ในช่วงนั้นแม่ผมก็จะออกไปข้างนอกทุกวัน
ผมรู้สึกแปลก ๆ วันหนึ่งก็เลยลองตามหลังแม่ไป
- ข้าวกล่องค่ะ - ขอบใจสำหรับทุกครั้งนะ
ไม่เป็นไรค่ะ
อากาศอุ่นขึ้นเยอะนะ
นั่นสิคะ
พอโตขึ้นมาผมเลยลองไปตรวจสอบบ้านหลังนั้นดู
แล้วก็พบว่าที่นั่นเคยมีนักเขียนชื่ออิสึชิโร่โคทากิอาศัยอยู่
อิสึชิโร่โคทากิ
นักเขียนที่อากิโกะไปเจอผลงานในห้องเก็บของไง
เขาโผล่มากับงานเขียนแฟนตาซีชิ้นเอกหลายเรื่อง และก็จากไปอย่างรวดเร็ว
นักเขียนผู้โด่งดังในวงแคบอิสึชิโร่โคทากิ
แม้ผลงานเขาจะมีไม่มาก แต่มีหลายคนที่เรียกเขาเป็นอัจฉริยะ
เขาเป็นนักเขียนเหรอ
แถมยังมีผลงานที่เขียนไม่จบอยู่ในบ้านเราอีก
แบบนี้คงไม่ผิดแล้วล่ะมั้ง
แบบนี้
พ่อจริง ๆ ของผมคงจะเป็นเขารึเปล่า
ว่าไปนั่น
แต่ก็มีคู่สามีภรรยาแบบนั้นอยู่ด้วย
แบบที่ไม่เหมือนพ่อแม่ผม
ลืมเรื่องนั้นไปเถอะค่ะ
รับรองฉันจะเป็นภรรยาที่ดี
นะ
รถไฟออกแล้ว
ขอให้มีความสุข
ไปถึงที่โน่นแล้วก็รักกันไว้นะคะ
สรุปว่าป่วยจริง ๆ เหรอครับ
จากที่หมอบอก
อย่างมากก็คงอยู่ได้อีกเดือนเดียว
ฟังแล้วได้แต่ขำ
ไม่รู้ว่าตอนภรรยากับลูกรู้จะว่ายังไง
ซาโตโกะ ภรรยาผมก็ขี้กังวลเสียด้วย
ถ้ารู้ว่าผมกำลังจะตายขึ้นมานะ
ฮิโรโกะก็ยังตัวเล็กนิดเดียว
ห่วงครอบครัวมากกว่าเหรอครับ
ก็แหงอยู่แล้ว
ลองอาจารย์มาเป็นแบบผม ก็คงเป็นห่วงนากามุระคุงเหมือนกันใช่ไหมล่ะ
ก็จริงนะ
หงุดหงิดเหลือเกิน
ทำอะไรไม่ได้เลย
อาจารย์ ผมขอร้อง
ตอนที่ผมตายไปแล้ว
ฝากอาจารย์ช่วยเหลือครอบครัวผมด้วยนะ
อ้อใช่ ก่อนหน้านี้ผมได้ยินเรื่องดี ๆ มา
ในคามาคุระเนี่ย ถ้ามีเหตุจำเป็นจริง ๆ
ถึงจะตายไปแล้วก็ยังอยู่กับครอบครัวได้อีกระยะหนึ่ง ถ้าลงทะเบียนวิญญาณผ่านนะ
จริงเหรอครับ
แล้วต้องลงทะเบียนยังไงครับ
ตอนที่ตายจะมียมทูตมาหา
เหรอครับ
แล้วก็ต้องเจรจาเอาตอนนั้นล่ะมั้ง
ไม่เชื่อผมล่ะสิ
ตัวนี้ทาเกลือไว้ แล้วพักในตู้เย็น
มา 2-3 วันแล้ว
เอามันออกมาปิ้ง แล้วก็เอาไปวางในตู้เย็นอีก 2-3 ชั่วโมง
นี่แหละ ของชอบคุณหนู
ปลาพันธุ์ไหนก็ได้เหรอคะ
ขอแค่เป็นปลาเนื้อขาว
แต่สำคัญมากที่ต้องทำให้เย็น
เขาชอบกินของแปลกดีนะคะ
อะไรกันเนี่ย อากิโกะ ขอผ้าเช็ดโต๊ะหน่อย
โธ่ แบบนี้ต้องเขียนใหม่หมดเลย
อยากให้ผมถามอะไรงั้นเหรอ
เนี่ย
ปลาที่ทาเกลือไว้น่ะเหรอ
อะไรกันเนี่ย
ผมอิชชิกิครับ
เดี๋ยว ๆ เดี๋ยวก่อนนะ
เรื่องแบบนี้ขอโทษไปก็... เอ๊ะ ไม่เอาแบบนี้สิ เดี๋ยว
งานนี้เขียนฟรีแล้ว
เขาบอกว่าสั่งผิดให้เขียนงานซ้ำกับอาจารย์โอซาโตะน่ะสิ
มีแต่เรื่องแย่ ๆ ประดังเข้ามาทั้งนั้น
คิน มีอะไรเหรอ
คุณหนู นำพาอะไรไม่ดีเข้าบ้านมาใช่ไหม
อยู่นิ่ง ๆ อย่าขัดขืน
เทพยาจก
เทพยาจกนี่...
ที่นำพาโชคร้ายมาใช่ไหม
ใช่แล้ว ข้านี่แหละเทพยาจก
ที่ผู้โดนสิงสู่จะมีชีวิตตกต่ำลงเรื่อย ๆ ที่พวกเจ้าเกลียดกันหนักหนา
แล้วทำไมถึงเข้ามาสิงบ้านนี้
ก็เจ้าน่ะสิมีแค่คนเรียกอาจารย์ อาจารย์
ข้านึกว่าเป็นคนรวยก็เลยตามมาน่ะสิ
คุณหนู ไปเจอแบบนั้นที่ไหนมา
จำไม่ได้เลย พูดถึงตอนไหนน่ะ
ความลับทางธุรกิจ
แล้วเนี่ย พอข้านึกว่าจะได้แสดงฝีมือเสียหน่อย
ก็มาเจอบ้านแบบเนี้ย เห็นแล้วหมดอารมณ์
แหมต้องขอโทษอย่างสูง
บ้านที่สิงมาก่อนหน้านี้น่ะสุด ๆ ไปเลย
ทำยังไงก็ไม่พลาดท่าเสียที
ข้านี่พยายามเต็มที่เลย
สิงมาก่อนหน้านี้
นายเคยอยู่บ้านภรรยาคาเนมิสึล่ะสิท่า
งั้นก็ต้องหยุดคดีไม่ให้เกิดขึ้นได้สิ
ความลับทางธุรกิจ
คือว่า พอดีตอนนั้นเผลอคลาดสายตาไปหน่อย
ใช้การไม่ได้เลย
ลองดูไหมล่ะว่าข้าน่ะใช้การได้หรือเปล่า
ใจเย็น ๆ ก่อน อย่าเอาจริงสิ
มิน่าล่ะช่วงนี้ถึงได้มีแต่เรื่องซวย
ขอโทษทีนะ
พอเก่งขนาดนี้มันก็ยั้งมือไม่ค่อยได้
แต่ข้าก็พยายามเซฟให้แล้วนะ ยังไม่เกิดเรื่องร้ายแรงใช่ไหมเล่า
ขอบคุณข้าสิ
เอาของมาถวายข้าสิ
ดูนะอากิโกะ แบบนี้เขาเรียกว่าพวกหลอกลวงโดยแท้
คุณไม่ชอบบ้านเราไม่ใช่เหรอ งั้นก็รีบออกไปจากที่นี่ซะทีสิ
คนอะไรช่างเย็นชา
ให้คนแก่อ่อนแอออกไปนอนหนาวข้างนอกได้ยังไง
ไม่มีความเห็นใจกันบ้างเลยหรือ
ใช่คนแก่ที่ไหน เป็นเทพไม่ใช่เหรอ
พอได้จังหวะหน่อยล่ะรีบเรียกเป็นเทพเลยนะ
พอได้จังหวะหน่อยล่ะรีบทำเป็นคนแก่เลยนะ
แต่ข้างนอกก็หนาวนะ
อากิโกะ
เนอะ
อากิโกะ เอาจริงเหรอ
ทำไมเหรอ
เทพยาจกได้เวลาข้าวเช้าแล้วค่ะ
เรียกข้าเหรอ
รีบมากินเถอะค่ะเดี๋ยวข้าวจะเย็นชืดหมด
อากิโกะ
ก็เขาเป็นแขกเรานะ
อุ๊ยตลกจัง มีเทพเป็นแขก
แน่เหรอ
จะเอาไปทิ้งก็เสียของ เชิญเลย
เชิญค่ะ ๆ
ทานล่ะครับ
ทานล่ะค่ะ
ถ้วยสวยดีนะ
แหม แค่ของถูก ๆ จากร้าน 100 เยนเองค่ะ
อยากได้ขนมปังมากกว่าหรือคะ
เป็นเทพยาจกมากว่า 800 ปี
ไม่เคยมีใครทำดีด้วยมาก่อน
นี่เป็นครั้งแรก
โธ่ เรื่องแค่นี้ทำเป็นโอเวอร์ไปได้
อย่าร้องไห้สิ
อากิโกะ นากามุระคุง
นี่เธอเข้าใจแน่นะ นั่นน่ะเทพยาจกตัวจริงเสียงจริงเลยนะ
แต่เขาก็ยอมผ่อนพลังเอาไว้นี่คะ
แถมบ้านเราก็ไม่ค่อยมีเงิน คงไม่เป็นไรมากหรอก
เธอนี่จะเรียกว่าใจดีหรือใจอ่อนดีนะ
ไม่ได้ชมซะหน่อย
อีกอย่าง ต่อให้จนถ้าได้อยู่กับอาจารย์ฉัน ก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ
โอเคหรือยัง
กินไข่ม้วนด้วยสิ
"โรงพยาบาลกลางคามาคุระ"
ฮอนดะซัง
อาจารย์มองเห็นผมด้วยเหรอ
อย่าบอกนะว่า
คุณหมอคะ ระดับสติลดลง
ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ
ใจเย็น ๆ นะคุณแม่ ตั้งสติไว้
- คุณคะ - คุณพ่อ
โธ่ใช่จริง ๆ เหรอเนี่ย
กะทันหันมากเลยนะ
เอาไงดี โดยทั่วไปแล้วส่วนมากจะอยู่ถึงงานศพ
ก็ค่อยไปน่ะ
อาจารย์ไอ้นั่นไง
ที่อาจารย์เคยบอกไว้
ลงทะเบียนวิญญาณ
ใช่เลย
นี่คุณยมทูต ผมขอลงทะเบียนหน่อย
ลูกผมยังเล็ก แบบนี้เข้าเงื่อนไขใช่ไหม
อ๋อ อันนั้นน่ะเหรอ
ที่เมื่อก่อนถ้าลงทะเบียนวิญญาณไว้
จะได้รับพลังชีวิตจากที่ทำการยมทูตใช่ไหม
เมื่อก่อน
พอดีช่วงนี้คนลงทะเบียนเยอะมาก
จนงบประมาณขาดทุนน่ะสิ
ขาดทุน
ใช่ สำหรับช่วงนี้
ก็เลยต้องให้ผู้ประสงค์เป็นวิญญาณ
หาคนใกล้ชิดมามอบพลังชีวิตมาให้เป็นมัดจำไว้ก่อนน่ะ
เอ๋ หมายความว่ายังไง
ก็คือว่า อย่างกรณีฮอนดะซังเนี่ย
ก็คงต้องยอมให้อายุขัยของภรรยา กับลูกสาวสั้นลงสักหน่อย
อะไรกัน แบบนั้นก็ไม่ได้อะไรน่ะสิ
แล้วไม่ต้องเป็นคนในครอบครัวก็ได้ใช่ไหม
ก็ใช่นะ ขอแค่เป็นคนใกล้ตัว
ไม่สิไม่เอาแบบนี้สิ
มันไม่ได้จริง ๆ
อ้อ จริงสิ
อะไรครับ
มีอีกวิธีหนึ่ง
เอ้อ แต่ว่า
มันอะไรครับ
ไม่ดีมั้ง
ลีลาอยู่ได้
ยังไงก็จะทำใช่ไหม
วิธีลับเหรอครับ
คุณสามารถเก็บความทรงจำตอนนี้ไว้
แล้วไปเกิดใหม่เป็นปีศาจได้น่ะ
เรียกว่าคอร์สเกิดใหม่เป็นปีศาจ
แต่ก็นะ
วิธีนี้ไม่ค่อยอยากแนะนำเท่าไหร่
อาจารย์ อาจารย์อิชชิกิ
ผมฮอนดะเอง
กลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว
คุณจะเอาวิญญาณผมเหรอ
ผมเกิดเป็นปีศาจแล้ว ไม่ต้องแล้วน่า
แต่แบบนี้ก็แย่เลย
ถ้าอากิโกะมาเห็นเข้าคงตกใจแย่
คนที่บ้านผมก็คงเหมือนกัน
ลูกคุณน่าจะดีใจนะ
สภาพนี้น่ะเหรอ
นี่พ่อนะลูก มีหวังร้องไห้จ้า
มิน่าคอร์สเกิดใหม่เป็นปีศาจถึงไม่นิยม
ทีนี้ผมเลยมีเรื่องขอร้องหน่อย
ช่วยไปดูว่าพวกซาโตโกะเป็นยังไงบ้าง เป็นเพื่อนผมหน่อยสิ
ก็ไปเองคนเดียวสิครับ
ในสภาพนี้น่ะนะ
ถึงจะเป็นคามาคุระ แต่ไปกลางวันแสก ๆ แบบนี้คงไม่ไหว
ขอร้องล่ะ นะ
นี่ก็ใกล้จะเดดไลน์แล้วด้วยนะ
ฮอนดะซัง มาคุยกันหน่อย
เมื่อไหร่จะจ่ายค่าเช่าบ้านล่ะคะ
ขอโทษด้วยค่ะ
สิ้นเดือนนี้จ่ายแน่ค่ะ
ฉันเข้าใจว่าคุณกำลังลำบากเพราะเสียสามีไป
แต่ถ้าคุณไม่จ่ายสักที คงต้องให้ย้ายออกไปแล้วนะ
ยายเจ้าของบ้านนั่น เดี๋ยวจับกินซะเลยนี่
โห สมเป็นปีศาจดีนะ
เรื่องเงิน คงต้องทำอะไรสักอย่าง
ฉันก็ไม่ได้ทำงานการกุศลนะ
ฮิโระจัง เดี๋ยวเป็นหวัดนะ
เอ้าตื่นเร็ว
เมื่อตอนยังอยู่ ฮอนดะซังดีกับผมมาก
เงินอาจไม่มากมายนัก แต่หากช่วยให้คุณดำรงชีวิตง่ายขึ้น ผมก็ดีใจ
คุณแม่ หิวแล้ว
เดี๋ยวไปจ่ายค่าเช่าก่อน แล้วเดี๋ยวมาทำข้าวให้กินนะ
หาเงินได้แล้วเหรอ
ลูกเป็นห่วงแม่เหรอ
มานี่มา
คนที่คุณพ่อเคยดูแลเขาช่วยส่งเงินมาให้เราน่ะ
ว่าแต่ลายมือแบบนี้ เหมือนคุณพ่อเป๊ะเลยเนอะ
ไอ้นี่คืออะไร
ของขึ้นชื่อคามาคุระชื่อ ฮาโตะซาเบล อร่อยไหม
เมื่อ 800 ปีก่อนไม่เห็นมี มาจากโพ้นทะเลรึ
ทำในคามาคุระนี่แหละ
ญี่ปุ่นก็ก้าวหน้าไปเยอะนะ
เอ้อนี่
ในนี้ใส่อะไรไว้เหรอ
ข้าเป็นเทพยาจกนะ
ไม่มีอะไรดี ๆ หรอก อยากเห็นรึ
ขอดูหน่อย ๆ
เห็นไหม ไม่มีอะไรมาก
แต่อันนี้ดูเข้ม ๆ เท่ดีออก
เจ้ายังสาวอยู่เลย ชอบของแบบนี้รึ
ฉันชอบของโบราณพวกนี้นะ
งั้นถ้าข้าจะยกให้เจ้า เจ้าจะรับไว้ไหมล่ะ
เอ๊ะ จะดีเหรอ
แต่มันเป็นของสำคัญไม่ใช่เหรอ
ไม่หรอก ข้าอยากให้อะไรเจ้าบ้าง
แต่เจ้าไม่ลำบากใจจริง ๆ น่ะรึ
ก็ดีใจนะ
แต่ไม่ดีหรอก แบบนี้ตอนเทพยาจกจะกินข้าวก็ลำบากแย่สิ
นึกออกแล้ว รอเดี๋ยวนะ
แต๊น
ถ้าไม่รังเกียจ เทพยาจกรับอันนี้ไปนะ
ให้ข้าเหรอ
ถือว่าแลกกันนะ
เอ๊ะ อะไรน่ะ
เป็นระบบแนะนำที่สิงสู่ต่อไปน่ะ
ต้องไปทำให้เจ้านี่เข็ดหลาบหน่อย
แม้จะแค่เวลาสั้น ๆ แต่ตอนอยู่ที่นี่ข้าสนุกมาก
จะไปแล้วเหรอ
เจ้านี่ก็พิลึกคนดีแท้
ปกติต้องดีใจกันสิ
ก็มัน...
ที่นี่อยู่สบายเกินไป
สำหรับข้าแล้วมันอาจจะส่งผลเสียมากกว่า
ข้าขอให้เจ้าได้ประสบพบเจอแต่เรื่องดี ๆ นะ
อ้าว เทพยาจกล่ะ
ไปซะแล้วล่ะ
ไปแล้วเหรอ
งั้นเหรอ
เอ๊ะ อะไรเนี่ยสกปรกจัง
ของที่ฉันแลกกับเทพยาจกมาน่ะ
เธอนี่ชอบของแปลกจริง อย่าบอกนะว่าจะใช้กินข้าว
ก็ต้องใช้สิไม่เห็นเป็นไร
ถึงยังไงเขาก็เป็นเทพนะ
เทพเหรอ นั่นเทพยาจกนะ เดี๋ยวก็โดนสาปหรอก
แล้ว อะไรกำลังจะมาล่ะครับ
อีกแป๊บเดียวครับ
- อ้อใช่ นี่ครับ - อะไรครับ
อาจไม่มากนัก แต่เอาไปให้ซาโตโกะซังเถอะ
- ไม่ ๆ ๆ ไม่เอาน่า - น่า ๆ ๆ
ผมรู้น่าว่าอาจารย์ได้ค่าต้นฉบับเท่าไหร่
รู้สึกแย่เลย
ไม่เป็นไรหรอก ผมเจองานพิเศษดี ๆ แล้ว
งานพิเศษ
นั่นไงครับ นั่น
- งั้น ผมขอตัว - ขอบคุณนะคะที่กรุณามาส่ง
ขอตัวครับ
คิดว่ายังไงครับ
เอ้อ ก็...
ซาโตโกะกับผู้ชายคนนั้น
- คงจะใช่จริง ๆ - เร็วไปรึเปล่าที่จะสรุปแบบนั้น
คงมีความสัมพันธ์กันแล้วล่ะนะ
ดีแล้ว ดีจริง ๆ เลย
ผมก็คิดอยู่เลย ถ้าหากมีคนแบบนี้เข้ามันคงจะดีกว่า
ถ้ามีคนให้ฝากฝังซาโตโกะกับฮิโรโกะได้เนี่ย
ก็สบายใจได้ซะที จริง ๆ นะ
ฝืนใจพูดสุด ๆ เลยนะ
เรื่องอะไร
ไม่รู้สึกตัวเลยเหรอ
เอ๊ะ
อุ๊ยตาย อัดอั้นเสียขนาดนี้
โอ้โห เจ๋งมาก
ทราบแล้วค่ะ งั้นเหรอคะ
เอ่อคือตอนนี้สามีออกไปข้างนอก...
ค่ะ ฉันจะรีบบอกให้ ค่ะสวัสดีค่ะ
แย่แล้ว ๆ
เมื่อกี้มันอะไรน่ะ
ปีศาจรึเปล่านะ
ไว้มาใหม่นะ
- อาจารย์คะ แย่แล้ว - อากิโกะ
เฮ้อโชคดีจัง แย่แล้วล่ะ เมื่อกี้กองบ.ก.เขาโทรมา
บอกว่าอยากจะให้อาจารย์เขียนต้นฉบับให้ เพราะอาจารย์โอซาโตะไม่น่าจะเขียนไหว
ถึงเมื่อไหร่
เขาว่าขอช้าสุดวันมะรืน
จะบ้าหรือไง คิดอะไรกันอยู่ฟะ
จะปฏิเสธไหม
เขียนสิ ต้องเขียนสิ ก็ฉันเป็นนักเขียนระดับนี้นี่นา
โธ่เว้ย
เอ๊ะ อย่าบอกนะว่า
นี่
ทำยังไงดี
ทำยังไงดีเนี่ย
อาจารย์
ไว้ทีหลังนะ เธอน่าจะรู้นี่
ค่ะ
ทำยังไงดี ไม่ไหวแล้ว
เวลาแค่นี้จะเขียนทันได้ไง คิดกันอะไรกันอยู่เนี่ย
- ดื่มนี่สิครับ - ขอบคุณค่ะ
เดี๋ยวไปขอลูกโป่งก่อนนะ
เอ๊ะ อากิโกะซัง
- กินไอศกรีมไหม - ไม่เอาหรอก มันหนาว
พ่อล่ะกินไหม
นี่ ขอลูกโป่งหน่อยสิ
เยอะขนาดนี้ไม่เป็นไรเหรอ
อื้อ
ขอบคุณค่ะ
อึดอัด
อากิโกะซังล่ะ
ช่วงนี้เห็นออกไปข้างนอกบ่อยนะ วันนี้ก็ไปแต่เช้า
งั้นก็ใช่จริง ๆ น่ะสิ
เมื่อวันอาทิตย์ก่อน อากิโกะซังได้ไปเซสนี่แลนด์รึเปล่าครับ
เปล่านะ วันอาทิตย์เราอยู่ด้วยกันทั้งวันเลย
เอ๊ะ งั้นคงตาฝาดไป
เอ๊ะ
อาจารย์ดูเหนื่อย ๆ นะ
พอดีมีงานด่วนเข้ามาน่ะ
ถุงใต้ตานี่ดำเชียว
เหรอครับ สงสัยยังเหนื่อยไม่หาย
แล้วเตรียมใจพร้อมจะคุยกับอีกฝ่ายหรือยังล่ะครับ
เตรียมใจอะไรกัน
ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องดีจริง ๆ นะ
ผมไปเรียนรู้วิธีควบคุมความโกรธมาแล้ว
ยอมรับด้วยว่าโกรธ
เอาล่ะ ต้องขอโทษด้วย แต่วันนี้ขอกลับก่อนดีกว่า
เอ๊ะ ไม่ไปหาคุณซาโตโกะด้วยกันแล้วเหรอครับ
ขอโทษที ผมเปลี่ยนใจแล้ว วันนี้ไม่เอาดีกว่า
อะไรของเขานะ
หรือว่า
ผมจะรอให้ถึงวันจันทร์เร็ว ๆ นะครับ
ฮิโรโกะก็เหมือนกันค่ะ
ได้ยินแล้วก็ดีใจครับ
ขอตัวล่ะ
ขอบคุณที่มาส่งนะคะ
ราตรีสวัสดิ์ค่ะ
กลับมาแล้วจ้า
มีอะไรครับ
นี่นาย
กำลังคบหากับซาโตโกะ ฮอนดะอยู่ใช่ไหม
คิดจะเอายังไงกันแน่
เปล่าครับ เรายังไม่ได้คบหากัน
ซาโตโกะซังเป็นแค่เพื่อนร่วมงานเฉย ๆ
เอ๊ะ
แต่ผมคิดว่าสักวันนึงก็อยากแต่งงานกับเธอ...
แต่งงาน
ผมรู้ว่าเป็นแค่ความคิดฝ่ายเดียว แต่ว่า
สักวันนึงผมจะต้องทำให้เธอหันมามองให้ได้
อะไรนะ
มีปัญหาอะไรเหรอครับ
ฉันไม่ยอม
เลิกพูดบ้าซะที เลิกตอแยกับซาโตโกะได้แล้ว
อย่าเข้าใกล้ซาโตโกะอีก
หรือจะให้ฉันจับแกกินซะตรงนี้ ว่าไง
หา ว่าไง
แย่แล้วสิ
ไม่เอา ผมไม่ยอมเด็ดขาด
ว่าไงนะ
ผมรักซาโตโกะซัง
ฮิโรโกะจังผมก็รักเหมือนลูกตัวเอง
ถ้าจะไม่ได้เจอพวกเขาอีก
ยอมให้แกฆ่าตายซะตรงนี้ดีกว่า
พูดเพ้อเจ้อ
แกมันก็ดีแต่ปาก ฉันไม่เชื่อแกหรอก
งั้นก็จับฉันกินเลยสิ
ฉันไม่หนีเด็ดขาด
ฉันจะหนีไปไม่ได้
เตรียมใจไว้ให้ดี
คอยดู
เอ๊ะ
โธ่เอ๊ย
บ้าอะไรเนี่ย
ซาโตโกะน่ะ
ฮิโรโกะน่ะ
เป็นของ...
พวกเขาคือ...
ไปลองใจเขามาเหรอครับ
พูดเรื่องอะไรน่ะ งี่เง่าจริง
ฮอนดะซังนี่เป็นคนดีจริง ๆ นะ
คืนนี้เรามาดื่มกันให้เต็มที่เถอะ
เอ๊ะ
ใช่แล้ว ดื่มให้เต็มที่ แล้วลืมมันไปซะ
ขอโทษทีครับ
อุ๊ย อาจารย์
ดูไม่ดีเลยนะคะ
เหมือนกับโดนอะไรสิงสู่อยู่
ผลร้ายเริ่มออกแล้วด้วย
ไม่เอาน่า อย่าล้อเล่นแบบนี้สิ
ฉันน่ะมองเรื่องพวกนี้ออกค่ะ
เปล่า ๆ ๆ ผมเป็นปีศาจนะ
ที่ไม่ดีคือพวกวิญญาณ
นั่นสิครับ
ไปปัดรังควานดีกว่านะ
ปล่อยไว้อาจถึงชีวิตได้
เอ๋ ไม่น่าถึงขนาดนั้นมั้ง
นี่ฉันจริงจังนะคะ
นี่ผ้ายันต์ไล่ผี
ปกติฉันเอาไว้ใช้เวลามีลูกค้าที่น่ารำคาญ เดี๋ยวฉันให้ยืมนะ
แค่เอาไปติดไว้ที่ทางเข้าบ้านก็หมดปัญหา
กลับมาแล้วครับ
อากิโกะ มานี่หน่อยสิ
นี่แก
เป็นใครกัน
อาจารย์เหรอคะ
ดีจังเลย กุญแจประตูเสียหรือเปล่าเนี่ย เปิดไม่ออกเลย
มีอะไรเหรอ ทำหน้าขึงขังเชียว
เอ่อ ไม่นะ
นี่ ประตูมันแปลก ๆ ใช่ไหม
ทำไมล่ะ เข้าไปไม่ได้
มันอะไรกันเนี่ย
ทำไมรู้สึกไม่ดีเลย
อากิโกะ
นี่เธอ
หรือว่าเธอ
เป็นร่างวิญญาณงั้นเหรอ
ใช่จริง ๆ เหรอเนี่ย
ทำไมล่ะ
เป็นแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ไหน
ก่อนหน้านี้ ตอนที่ไปหาอาจารย์ที่ร้านชิซึกะน่ะ
มีมือสีแดงออกมาแล้วฉันก็ล้ม
สงสัยจะออกจากร่างมาตอนนั้นแหละ
มือสีแดง
ฉันคิดว่าแค่พวกปีศาจแกล้งน่ะ
รีบกลับไปที่นั่นแล้วแต่ไม่เจอร่างกายตัวเอง
ก็เลยไม่รู้ว่ามันเป็นยังไงกันแน่
งั้นเหรอ เป็นร่างวิญญาณจริง ๆ ด้วย
ขอโทษด้วยนะที่ให้รอตั้งนาน
พอดีมันไม่ตรงกับอายุขัย เป็นสถานการณ์แปลกประหลาดก็เลยอนุมัติช้าไปหน่อย
ขอโทษด้วยนะ
คงไม่สบายใจแย่เลยนะ ปล่อยให้รออยู่ในสภาพนี้มาตั้งหลายวัน
นี่อย่าบอกนะว่าอากิโกะ...
ใช่
เธอได้เสียชีวิตไปแล้ว
เดี๋ยวก่อนสิ แบบนี้ไม่ใช่มั้ง
เอ่อคือว่า เธออยู่ในร่างวิญญาณ และหาร่างตัวเองไม่เจอใช่ไหม
ตามปกติก็ต้องถือว่าเป็นวิญญาณถูกไหม
รีบไปหาร่างกายเธอกัน ขอแค่เจอร่างกายก็พอใช่ไหม
อาจารย์ เป็นอะไรรึเปล่าคะ
จะลงทะเบียนวิญญาณไหม
เอาค่ะ ขอความกรุณาด้วยนะคะ
ฉันอยากอยู่กับอาจารย์ค่ะ
แล้วสามีคุณล่ะ
ตอนนี้หลับอยู่ค่ะ
สงสัยจะเริ่มส่งผลแล้วล่ะมั้ง
ส่งผล
อ้อ คือว่าพวกเรามัวแต่วุ่นกันอยู่
การอนุมัติเรื่องอากิโกะซังก็เลยล่าช้า
ระหว่างนั้นเราก็เลยต้องขอพลังชีวิต มาจากสามีคุณก่อนน่ะสิ
หมายความว่ายังไงคะ
เป็นไง
อือ ดีขึ้นหน่อยแล้ว
ทำให้เป็นห่วงซะได้
มีอะไรเหรอ
ก็มองหน้าคนที่ฉันรักน่ะสิ
อะไรของเธอเนี่ย
อากิโกะ
เฮ้ อากิโกะ
อากิโกะ
ฉันทนไม่ได้จริง ๆ
ที่อายุขัยอาจารย์จะต้องสั้นลงเพราะฉัน
ดังนั้นฉันจะไปยังยมโลกค่ะ
อาจเป็นแค่เวลาสั้น ๆ
แต่การได้ใช้ชีวิตกับอาจารย์มันช่างสนุกมาก
ที่จริงฉันอยากใช้ชีวิตคู่กับอาจารย์ตลอดไปนะ
แต่ขอแค่มีความทรงจำจากอาจารย์
ฉันคงไปอยู่ที่โน่นได้อย่างสบายใจ
หากเราตายไปแล้วต้องไปเกิดใหม่จริง
ฉันหวังว่าชาติหน้าจะได้มาเป็น ภรรยาของอาจารย์อีกนะคะ
กรุณารักษาสุขภาพ
และมีชีวิตให้ยืนยาวเผื่อฉันด้วย
อากิโกะ
จะไม่บอกลาให้ดีก่อนเหรอ
อื้อ เขียนจดหมายไว้แล้วล่ะ
แปลกจัง เป็นวิญญาณก็ยังหนาวอีกเนอะ
อาจารย์
ทำไมถึงไปเงียบ ๆ แบบนี้
ทำอะไรคะเนี่ย ไม่ได้นะ
จะให้ผมอายุยืนไปทำไม ถ้าเธอไม่อยู่
ต่อให้อายุขัยต้องสั้นลงไป
ผมก็อยากอยู่กับเธออยู่ดี
แต่ฉันเป็นวิญญาณนะ
ถึงเป็นวิญญาณ
อากิโกะก็คืออากิโกะ คือภรรยาของผม
อาจารย์
อากิโกะ
อาจารย์คะ
ฉันดีใจมากเลยล่ะ
แต่ว่า
ยังไงฉันก็จะไปยมโลก
อากิโกะ เลิกทำแบบนี้ซะที
อย่าพาเธอไปนะ
ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันพยายามตัดสินใจเต็มที่แล้ว
เพราะฉะนั้นช่วยส่งฉันไปเงียบ ๆ เถอะนะ
ขอร้องนะคะอาจารย์ ไม่มีเวลาแล้ว
ถึงเป็นแค่เวลาสั้น ๆ
แต่ฉันดีใจจริง ๆ ที่ได้แต่งงานกับอาจารย์
ขอบคุณนะที่อุตส่าห์ไล่ตามมา
ไม่ไหวเลย
กะไว้ว่าถ้าตามมาจะจากกันด้วยรอยยิ้มซะหน่อย
อาจารย์คะ
ขอบคุณนะ
หายไปไหนกันนะ
มาอยู่นี่เองเหรอ
อย่างน้อยก็อยากหาร่างกายให้เจอน่ะนะ
อากิโกะปลอดภัยดีนะ
ไม่รู้จะใช้คำว่าปลอดภัยได้ไหมนะ
แต่ใช่แล้ว
พาไปส่งถึงยมโลกเรียบร้อยแล้วล่ะ
ผมไม่ค่อยมีเวลาให้เธอเลย
มีแต่ทำงานให้ทันเส้นตาย
อิโกะซังเนี่ย ระหว่างการเดินทาง
เธอพูดถึงความทรงจำที่มีกับคุณตลอดเลยนะ
เธอน่าจะมีความสุขมากเลยนะ
ถ้างั้นทำไม
มันเร็วเกินไปนะ พวกเราเพิ่งเริ่มต้นกันเอง
นั่นสินะ อายุขัยก็ยังเหลืออีกตั้งเยอะ
เนอะ
เอ๋
เอ้อ เปล่า ๆ คือว่า
- ที่พูดน่ะหมายความว่ายังไง - คือว่า
เธอไม่ใช่คนที่จะต้องไปเร็วขนาดนี้น่ะสิ
แต่เพราะเขาอยู่ในสภาพแบบนั้น เราก็เลยตัดสินว่าเธอต้องไป
ทำงานสะเพร่าแบบนี้ได้ยังไง
เราไม่ได้ทำผิดนะ
ก็เราหาศพไม่เจอ จะไปทำอะไรได้ล่ะ
ถ้าคุณทำแบบนั้น จะไม่มีโอกาสได้เจอกันอีกเลยนะ
ถ้าฆ่าตัวตาย คุณจะถูกผูกมัดเอาไว้ตรงนี้
แล้วก็จะไม่ได้ไปยมโลกด้วย
ได้เล่นตั้งเยอะเลยนะวันนี้
นี่ ตอนไหนสนุกที่สุดเหรอ
ได้เจอคุณกบด้วย
อ้อ คุณกบนั่นเอง
นี่ ผมก็อยากไปอีกเหมือนกัน
เมื่อวันอาทิตย์ก่อน อากิโกะซังได้ไปเซสนี่แลนด์รึเปล่าครับ
รีบกลับไปที่นั่นแล้วแต่ไม่เจอร่างกายตัวเอง
คงไม่หรอกมั้ง
ไม่สิ ต้องใช่ใช่แน่ ๆ
ขอโทษนะครับที่ต้องให้มาช่วยเรื่องส่วนตัว
ทำเป็นคนอื่นคนไกลไปได้ คุณก็ช่วยเรามาตั้งมาก
แถวนี้ก็มีแล้วนะ
ช่วยหน่อยนะครับ นี่เป็นเสื้อของอากิโกะ
อ้อ นี่ผมทำเพื่อสืบสวนนะ อย่าเข้าใจผิดล่ะ
ผมรู้ดี
พอดีผมมีสายเลือดจิ้งจอกอยู่บ้าง ค่อนข้างมั่นใจเรื่องตามกลิ่น
น่าจะทางนี้
ไม่สิ ทางนี้สิ
เหมือนจะได้กลิ่นภรรยาคุณจากทางนี้
คุณตำรวจอินาริ คุณนี่ของจริงนะเนี่ย
อากิโกะ
งั้นเหรอครับ เกิดอุบัติเหตุ
หลังจบงานศพ ตอนที่เริ่มเข้าที่เข้าทาง
เมียผมก็กลับมาในสภาพนี้ล่ะครับ
ทีแรกผมก็ไม่เข้าใจว่าเขาพูดอะไรนะ
แต่พอเขาเริ่มพูดเรื่องที่เรารู้กัน 2 คนเท่านั้นล่ะ
ตอนนั้นฉันเป็นห่วงลูกมาก จนกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อน
ก็ได้ยินเสียงใครบอกให้ไปหา
แล้วก็เจอร่างภรรยาคุณนอนอยู่ ฉันก็เลย
กะว่าจะขอยืมแค่ไม่นาน
ไม่นานอะไรของคุณ
เราได้ไปเที่ยวเซสนี่แลนด์ตามที่สัญญากับแกไว้
ได้ไปกินของอร่อยด้วยกัน แล้วก็
กะว่าจะบอกลากันให้เรียบร้อย แต่ก็ได้แต่ผัดวันเรื่อย
แต่ว่า
พวกเราก็ได้ลากันเรียบร้อยแล้ว และก็หาทางพยายามคืนร่างให้อยู่ค่ะ
คืนไม่ได้แล้ว
อากิโกะน่ะ
วิญญาณภรรยาผมน่ะ ถูกพาไปยมโลกเรียบร้อยแล้ว
ทีนี้จะทำยังไงเล่า
ต้องขอโทษจริง ๆ ค่ะ
ขอโทษครับ ต้องขอโทษจริง ๆ
ขอโทษค่ะ
- ขออภัยด้วยค่ะ - ต้องขออภัยจริง ๆ ครับ
- ขอโทษครับ - ขอโทษจริง ๆ ค่ะ
ไม่เป็นไรหรอกครับ
รออีกหน่อยนะคะ
ขอยึดไว้จนกว่าจะเขียนเสร็จนะคะ
- เดี๋ยวก่อนสิ เวลาปิดระวังด้วย - โธ่
ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ฉันชื่ออากิโกะ นากามุระ
ผมมาซาคาซึ อิชชิกิ
"บันทึกยมโลก"
คุณหนู อย่าบอกนะว่า
คิน ผมตัดสินใจแล้ว
ผมจะไปพาอากิโกะกลับมาจากยมโลก
ไม่ได้นะคะ
ไม่เคยมีใครไปที่นั่นแล้วกลับมาได้
คิน
ผมตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว
ผมดันได้รู้แล้วว่าชีวิตที่มีอากิโกะอยู่ด้วยมันเป็นยังไง
ต่อให้ต้องเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อเอามันกลับคืนมาผมก็ยอม
เข้าใจแล้วค่ะ
ถ้าคุณหนูทำตาแบบนี้
คินก็คงจะห้ามไม่ได้
แต่ว่า จะใช้วิธีไหนล่ะ
คือว่ามีนักเขียนคนหนึ่งชื่ออิสึชิโร่โคทากิ
เขาเขียนงานเกี่ยวกับวิธีไปยมโลกไว้ด้วย
เมื่อก่อนก็คิดว่ามันเป็นแค่นิยายแฟนตาซี
แต่เรื่องในนี้หลายอย่างกลับเป็นความจริง
ก่อนหน้านี้ ผมเคยวิญญาณหลุดจากร่าง เพราะเห็ดมัตสึทาเกะปีศาจมาแล้วใช่ไหมล่ะ
ตัวเอกในเรื่องนี้ก็ใช้วิธีนั้นแหละ เพื่อเดินทางไปยมโลก
ปัญหาก็คือนิยายเรื่องนี้ยังเขียนไม่จบ
น่าจะเป็นงานที่เขียนค้างไว้ก่อนตาย
ดังนั้นต้องไปถามวิธีการกลับมาจากเจ้าตัวเท่านั้น
นี่ค่ะ
ที่อยู่ของอาจารย์โคทากิในโลกโน้น
ทำไมถึงมีของแบบนี้ได้
เรื่องนี้คุณหนูต้องหาคำตอบเอง
ร่างว่างเปล่าของคุณหนู ปล่อยให้คินดูแลเอง
ขบวนถัดไปมุ่งหน้าสู่ยมโลก
เอ๊ะ อาจารย์
เอ่อ มาทำอะไรที่นี่ล่ะ
เงียบไว้เถอะน่า
ไม่ได้นะ จะขึ้นมานั่งบนนี้ไม่ได้
เจอร่างของอากิโกะแล้ว
จริงเหรอ
ยมโลก ยมโลก สถานีปลายทาง ยมโลก
ฮิโรชิ
ญาติ ๆ ที่มาถึงนี่ก่อนจะมารอรับแบบนี้แหละ
ดินแดนยมโลกเป็นแบบนี้เองเหรอเนี่ย
เห็นว่าแต่ละคนจะเห็นรูปร่าง แตกต่างกันไปตามความรู้สึกนะ
ก็แปลว่านี่คือดินแดนยมโลก ที่อาจารย์วาดภาพเอาไว้เองนั่นแหละ
ยังงั้นเหรอ
เอาจริง ๆ ที่นี่ก็ไม่ได้แย่อะไรนะ
แต่พวกมนุษย์เข้าใจผิดกันเสียมาก
ดินแดนยมโลกเนี่ย มันก็คือสถานที่พักผ่อน
ไว้รอจนกว่าจะเกิดใหม่แค่นั้นเอง
ถ้าตอนมีชีวิตอยู่ไม่ได้ทำอะไรแย่หนักหนาน่ะนะ
นั่นมัน...
ใช่แล้ว
แต่ไอ้ตรงนั้นมันก็เกิดจากความรู้สึกผิดบาป จากตอนที่มีชีวิตเหมือนกันนั่นแหละ
เป็นฝีมือของเจ้านั่นจริง ๆ ด้วย
ใช่จริง ๆ ด้วย
ทำไมเหรอ
ก็เรื่องอากิโกะซังนี่แหละ คิดยังไงมันก็ดูบังเอิญมากเกินไป
ทางที่ทำการเราก็เลยไปตรวจสอบมาน่ะ
ก็เลยได้รู้ว่าใครเป็นคนที่น่าจะคอยชักใย อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์นี้
แล้วมันเป็นใครที่ไหนล่ะ
เรื่องคงจะยุ่งหน่อย เพราะมันคือเจ้าเทนโทกินั่น
เทนโทกิ
ตอนที่มนุษย์จะไปเกิดเนี่ย
จะต้องทิ้งทั้งกิเลส ตัวตนอะไรออกมาให้หมดก่อน
แล้วสิ่งเหล่านั้นมันก็มาจับตัวรวมกัน จนมีความนึกคิดขึ้นมา
กลายเป็นตัววุ่นวาย
มันก็คือ...
เทนโทกิ
เห็นว่าถูกใจอากิโกะซังเอามาก ๆ เลย
ต้องช่วยออกมาให้ได้
อยากได้คำปรึกษาจากคน ๆ นึงหน่อย ช่วยพาไปที่นี่หน่อยสิ
อาจารย์โคทากิที่ว่า น่าจะอาศัยอยู่ที่นี่ล่ะ
ค่ะ
แม่
มาซาคาซึ
มาซาคาซึเหรอ
เป็นอะไรไป ทำเสียงซะตกใจขนาดนั้น
มาซาคาซึ มาซาคาซึ
ใช่มาซาคาซึเหรอ
ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ ยังหนุ่มอยู่เลยนะ
พ่อผมคืออิสึชิโร่โคทากิจริง ๆ ด้วย
ไม่อยากจะรู้เลย
ที่จริงในใจลึก ๆ ผมยังแอบเชื่อในตัวแม่อยู่นะ แบบนี้เหมือนโดนหักหลังเลย
เดี๋ยว เดี๋ยวก่อนมาซาคาซึ แกพูดอะไรของแก
นี่ฉันเองไง
- ดูไม่ออกเหรอ - แว่นไงแว่น
นี่ไง ๆ
นี่ไง
พ่อ
ใช่แล้ว นี่พ่อแกเอง
เคยถูกเห็นตอนปลอมตัวด้วยเหรอเนี่ย
นี่ผมกลุ้มใจมาตั้งนานเลยนะ
พ่อสู้แรงกดดันจากปู่แก ที่อยากให้เป็นนักวิชาการไม่ได้จริง ๆ
ก็เลยปิดบังเรื่องนี้ไว้
เลยทำให้แกต้องรู้สึกแย่ไปเลย
ขอโทษจริง ๆ
ว่าแต่พ่อ
เรื่องคืนชีพพิศวงนั่นน่ะ
ต้นฉบับที่พ่อเขียนไว้ไม่ได้เขียนวิธีกลับจากที่นี่เอาไว้ด้วย มันมีวิธีอะไรรึเปล่า
นี่แกอ่านนิยายพ่อด้วยเหรอ
จริง ๆ ก็ไม่อยากยอมรับ แต่เรื่องมันน่าอ่านจริง ๆ
แล้วแกคิดว่าทำไมมันถึงจบแค่นั้นล่ะ
อย่าบอกนะว่าพ่อก็มาหาแม่
ตอนรู้ว่าแกมาตามสะใภ้พ่อก็ตกใจมากเลยล่ะ
เรานี่พ่อลูกกันจริง ๆ
ค่ะ
อะไรนะ
พ่อพาตัวแม่กลับไปไม่ได้
สุดท้ายก็เลยต้องมาอยู่อาศัยกันที่นี่แทน
แต่ถ้ายังเก็บรักษาร่างกายอยู่ อากิโกะซังก็น่าจะยังมีโอกาสนะ
ควรทำยังไงดีครับ
เจ้าปีศาจที่ถูกใจอากิโกะซังนั่นชื่อว่าอะไรนะ
น่าจะเป็นตัวที่ชื่อว่าเทนโทกินะครับ
ต้องเป็นเจ้าตัวนี้ซะด้วยนะ
ทำหน้าเหมือนตอนสมัยเด็กเชียวนะ
อย่าห่วงน่า ไม่ใช่ว่าไม่มีวิธี
นี่แกเห็นที่นี่แบบนี้เองเหรอ
ได้ยินมาว่าภาพลักษณ์ของที่นี่ จะเปลี่ยนไปตามความรู้สึกของแต่ละคน
ใช่แล้ว
ดังนั้นอาวุธเพียงอย่างเดียวที่พวกเรามีก็อยู่ในนี้นี่แหละ
มาซาคาซึแกเองก็เป็นนักเขียน ต้องใช้จินตนาการเข้าสู้
ถ้าความรู้สึกที่พวกแกมีต่อกันเป็นของจริง รับรองต้องฟันฝ่าอุปสรรคได้แน่
แน่นอน
อากิโกะ
อาจารย์
ใช่อาจารย์จริง ๆ เหรอ
ตกใจไหมล่ะ
มารับแล้วนะ
เอ่อ แต่ฉันตายไปแล้ว กลับไปไม่ได้หรอก ร่างกายก็ไม่มี
เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง เราหาร่างของอากิโกะเจอแล้ว
งั้นฉันก็กลับไปอยู่กับอาจารย์ได้น่ะสิ
กลับคามาคุระกันเถอะ
แต่ไม่ได้หรอก ถ้าเทนโทกิรู้ว่าคุณอยู่ที่นี่ต้องโดนกำจัดแน่
อากิโกะ
เอ้า คราวนี้ล่ะเป็นไง
วันนี้จะยอมเขียนให้ข้าได้หรือยัง
ฉันไม่ยอมเขียนหรอกน่า
พูดจาตัดรอนกันจัง ยอมเขียนได้แล้วน่า
คนของเจ้าที่ชื่ออะไรนะ อ้อที่ตอนนี้ชื่อมาซาคาซึ
กว่าเจ้านั่นจะมาที่นี่ก็อีกหลายสิบปี เจ้าคงรอไม่ไหวใช่ไหมล่ะ ฮึ
ต่อให้พูดยังไง ฉันก็จะไม่เป็นคู่ครองของคุณเด็ดขาด
ข้ารอเจ้ามาตลอดตั้งแต่คราวที่เจ้าไปเกิดครั้งก่อนเลยนะ
ที่เจ้าได้มาที่นี่ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ถึงอายุขัย
ก็คงเพราะฟ้าบันดาลให้ความหวังข้าเป็นจริง
เปล่านะ เป็นเพราะข้าสิ
ข้ากับเจ้าน่ะ มีชะตาต้องกัน ยังไงวันนึงต้องได้อยู่ด้วยกันอยู่ดี
คู่ชีวิตฉันมีแค่มาซาคาซึซังคนเดียวเท่านั้น
น่ารังเกียจนัก
แบบนี้ก็เหมือนกับคราวก่อนน่ะสิ
เอ๊ะ เหมือนคราวก่อน
อ้อ คือว่ามัน...
เหมือนกับคราวก่อนยังไงเหรอ
หมายความว่าไง
ไม่ได้หมายความว่าไงทั้งนั้นแหละ
คราวนี้อุตส่าห์เลื่อนเวลาเกิด ให้คลาดกันกว่าสิบปีแล้วแท้ ๆ
ยังจะไปลงเอยกันได้อีก
หรือว่าฉันกับอาจารย์
เป็นคู่กันมาตั้งแต่ชาติที่แล้วงั้นเหรอ
ตั้งแต่ชาติที่แล้ว
ได้ยินแล้วละเหี่ยใจ
พวกเจ้าน่ะเป็นคู่กันมาตั้งแต่อดีตมาตั้งหลายรอบแล้ว เมื่อไหร่จะพอใจซะที
เจ้านั่นก็มาขัดขวางข้าเสียทุกรอบไป
แต่ถ้าคราวนี้ข้าจับตัวมันได้ รับรองว่าจบไม่สวยแน่
ข้าจะจับมันกลืนทั้งตัว
คราวนี้พวกเจ้าจะได้ไม่มีวันเจอกันอีก
ตั้งแต่ชาติที่แล้ว
ตั้งหลายรอบแล้ว
มิน่าล่ะ
ผมถึงได้รู้สึกทันทีตั้งแต่ตอนที่เจอกันครั้งแรก
ว่าได้เจอเสียที
ความรู้สึกนี้มีมาตั้งนานแล้วนี่เอง
มันก็เลยน่าโมโหไงล่ะ
รู้ด้วยเหรอนี่
กลิ่นมนุษย์คละคลุ้งขนาดนี้ คิดเหรอว่าจะซ่อนตัวได้
เลิกยุ่งกับอากิโกะได้แล้ว แกไม่สมหวังหรอก
ไอ้คนที่มาขัดขวางความรักของคนอื่นเนี่ย
มันต้องโดนข้าจับกินให้หายไปซะ
ในที่สุดก็ถึงเวลากำจัดเจ้าให้หายไปเสียที รอมานานเหลือเกิน
อย่านะ
พอคิดย้อนไป เรื่องนี้มันก็เริ่มขึ้นตั้งแต่อดีตแสนไกล
ครั้งนี้ก็ยังขัดขืนอีกเรอะ
ขอโทษที เรื่องคราวก่อนน่ะจำไม่ได้หรอก
เรื่องแผลนี่ด้วยเหรอ
แผลนี่ล่ะ
อย่าบอกนะว่าเรื่องเขี้ยวนี่ก็ด้วย
นั่นมัน...
ไอ้นี่เหรอ
ยกโทษให้ไม่ได้
ความแค้นที่ผ่านมา ข้าจะชำระให้หมด
จัดการ
เอ้า จะทำยังไงล่ะ
อากิโกะ เชื่อผมไหม
งั้นไปเลยนะ
ทำได้ยังไงน่ะ
พลังจินตนาการ
ถอยไป
เล่นตุกติกน่ารำคาญจริง
เที่ยวกลับออกกี่โมงครับ
เที่ยวกลับ
พูดอะไรของคุณ
ที่นี่ยมโลกนะ
ข้ามแม่น้ำซันซึมาแล้วจะย้อนกลับไปได้ยังไง
เหมือนที่ว่าสายน้ำไม่ไหลย้อนกลับไง
อ๊ะ แต่กลับได้ช่วงโอะบ้งนี่นะ
มาได้แค่นี้ล่ะ ยอมซะโดยดี
โธ่เอ๊ย มีแต่พวกไม่ได้เรื่อง
แต่เจ้าก็ไม่เหลือทางหนีแล้ว
ทำยังไงดี
หยุดนะ ไม่ให้หนีหรอก
ฮึ่ย ตามกันไม่จบซะที
จบกันแค่นี้ล่ะ
ก็บอกแล้วว่าเปล่าประโยชน์
ข้ารู้ทันความคิดเจ้าหมดแล้ว
ฉันยอมแล้ว ฉันจะไปกับคุณ ปล่อยอาจารย์ไปเถอะนะ
ได้เลย งั้นรีบมานี่สิ
อากิโกะ
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ชาติหน้าฉันจะหาตัวอาจารย์ให้พบ
อาจารย์
แต่ผมน่ะ
ตัดสินใจแล้ว
ว่าจะไม่ปล่อยอากิโกะไปไหนอีก
อาจารย์
น่ารังเกียจนัก
แกมันสมควรหายไปจริง ๆ นั่นแหละ
อย่านะ
งั้นสาบานจากใจเจ้าซะ
ว่าหากข้าปล่อยมันไป เจ้าจะยอมเป็นคู่ครองข้า
ปล่อยนะ ปล่อย
เป็นอะไรไป คนสำคัญของเจ้ากำลังจะหายไปแล้วนะ
อากิโกะ
เอาล่ะ ท่องตามที่ข้าพูด
ตัวฉัน อากิโกะ อิชชิกิ
ไม่ได้นะ
ตัวฉัน อากิโกะ อิชชิกิ
ขอสาบานว่า
จะเป็นคู่ครองกับท่านเทนโทกิไปตลอดกาล
ตลอดกาล
อย่านะอากิโกะ
น่ารำคาญจริง
อย่านะ
งั้นก็พูดสิ
ขอสาบานว่า
จะเป็นคู่ครองกับท่านเทนโทกิ...
ไป...
อากิโกะ ขอร้องล่ะอย่าพูดนะ
ตลอด...
อากิโกะ
ตลอดกาล
ตลอด...
นี่มัน
ถ้วยของเทพยาจก
อะไรกัน ไอ้ของพรรค์นี้
นี่มัน
นี่พวกเจ้า
ทำไมพวกมนุษย์ถึงมีของแบบนี้ได้
นั่นมันเครื่องมือเทพเชียวนะ
ก็ฉันได้รับมาจากเทพน่ะสิ
ว่าไงนะ
ต้องเสียเจ้าไปอีกแล้ว
ไปได้สวยนี่นา
ขอบคุณมากนะ
รักษาตัวจนกว่าจะหมดอายุขัยนะ
ขอบคุณนะ คุณยมทูตก็เช่นกันนะ
คงจะฝืนมากเกินไป
ขอบคุณนะ
คุณหนู คุณนาย
คินซัง
พวกเรามารับแล้ว
เอ่อ
ใครน่ะ
พอซ่อมแล้วเท่กว่าเดิมอีก
อาจารย์คะ ได้เวลากินข้าวแล้ว หยุดทำงานก่อนเถอะ
ไม่ใช่งานหรอก ลองดูนี่สิ
มันก็แค่สลับตัวอักษรน่ะ
เอาตัวอักษรจากชื่อพ่อผมมาเรียงใหม่ ก็กลายเป็นชื่ออิสึชิโร่โคทากิแล้ว
จริงด้วย
อิสึชิโร่โคทากิก็คือนามปากกาของพ่อนั่นแหละ
ส่วนอาจารย์โคทากิที่ผมเคยเห็นตอนเด็ก ก็คือพ่อที่ปลอมตัวนั่นเอง
ปลอมตัว
พ่อผมยอมเป็นนักวิจัยตามที่ปู่ต้องการ
แต่ก็แอบเติมเต็มความฝันของตัวเอง ที่อยากเป็นนักเขียนไปด้วย
โดยที่มีแม่คอยสนับสนุนในบ้านลับของทั้งสองคน
เป็นอย่างนี้เอง
แล้วสายเลือดของพ่อก็ส่งต่อมาที่ผม
อากิโกะ
ผมดีใจนะที่ได้ไปยมโลก
วันนึงฉันจะช่วยสนับสนุนคุณได้เหมือนคุณแม่รึเปล่านะ
ไม่รู้สิ
ใจร้าย
แค่นี้ก็ช่วยได้เกินพอแล้วล่ะ
เอ้า กินเร็วก่อนที่จะชืด
โอ๊ะ ปลาปิ้งแล้วเอาไปแช่เย็นงั้นเหรอ
- ทานละครับ - ทานล่ะค่ะ
เนื้อแน่นเลย
เย็นเจี๊ยบเลยนะ
อร่อยสุด ๆ